Κλείνω τ'αυτιά, και κοιτάζω γύρω. Μια αργή ταινία με διακοπές. Χάνομαι στις σκέψεις και στη νοσταλγία του παρελθόντος...
Δε ξεχνώ και δε μπορώ, δε μπορώ πια να ξεχνώ γιατί οι μνήμες μας κάνουνε να ζούμε.
Ίσως η εποχή των αστεριών έχει πια σβήσει. Ίσως όμως πάλι κάποια να έχουν ξεμείνει.
Το παραμύθι συνεχίζεται...
Και μοιάζει αυτή η αναζήτηση αιώνια
ΑπάντησηΔιαγραφή